Ηταν εκεινη η μερα που θα πηγαινε,σε εκεινο το παρτυ, εκεινου του φιλου. Θυμαται....πηγε,ηπιε,χορεψε,ισως μεθυσε κιολας, ετσι ισως εξηγειται....
Αισθανεται ενα κρυο αερα να την διαπερνα, υγρασια, κατι ηχοι περιεργοι. Προσπαθουσε να ανοιξει τα ματια, να κινηθει αλλα δυσκολευοταν αρκετα. Ενιωσε ενα χερι να την κρατα, σαν να αρχιζε να ηρεμει καπως εκεινη, αρχιζε να ξεχνα το φοβο που αισθανοταν. Με την βοηθεια του κινηθηκε και μετα απο λιγο αρχισε να αποκτα ξανα τις χαμενες της δυναμεις. Ανοιξε τα ματια της και δεν μπορουσε να αντιληφθει την ομορφια που υπηρχε γυρω της. Δεν χορταινει να κοιτα το ομορφο αυτο μερος. Μια παραλια με ελαχιστο φως, απο το φεγγαρι που εκεινη τη νυχτα ηταν πανσεληνος. Επρεπε ομως να λυσει τις αποριες της, πως βρεθηκε εκει; ποιος ηταν εκεινος που την κρατουσε,την βοηθησε, που ηταν εκει ;
Σκεφτηκε οτι καλο θα ηταν να τον ρωτησει,ισως θυμοταν κατι εκεινος, γιατι η μνημη της δεν την βοηθουσε και πολυ. Ετσι και εκανε εθεσε τα ερωτηματα της και ετσι απλα περιμενε τις απαντησεις. Εκεινος δεν φανηκε πολυ προθυμος να της πει ,οχι για κανενα αλλο λογο αλλα γιατι δεν του αρεσε ο τροπος, το υφακι της, πες μου και πες μου τωρα. Ολο αυτο τον εκανε να μην της μιλα, οσο δεν μιλουσε εκεινος τοσο πιο πολυ νευριαζε και ρωτουσε εκεινη. Καποια στιγμη σηκωνεται νευριασμενος πια, την σηκωνει και εκεινη (απο κατι ψαθινες καρεκλες παραλιας), καπως τρομαξε , ηταν αποτομος, την τραβηξε κοντα του και με τα δυο του χερια κρατουσε το προσωπο της, πλησιασε και το δικο του και τοτε την φιλησε. Εκεινη δεν σκεφτοταν τιποτα πια, ισως αρχιζε να ξεχνα και τις ερωτησεις. Ζουσαν την στιγμη διπλα στο κυμα με ενα τεραστιο φεγγαρι να τους κραταει συντροφια. Ετσι κανεις δε μιλουσε, ο νεος αποφασισε πως ισως επρεπε να της πει καποια πραγματα, να της εξηγησει. Αρχισε λοιπον να της διηγειται πως ειχαν τα πραγματα. <<Καταρχας καλη μου ειχες πιει, ειχα πιει αρκετα και εγω ετσι σε πλησιασα και σε ρωτησα αν θελεις να παμε μια βολτα, να παρουμε αερα>>.
- ετσι ηρθαμε εδω? (ρωτησε η κοπελα)
- καπως ετσι (της απαντησε)
- δηλαδη?
- πηραμε την μηχανη μου, εκει μου φωναξες τρεχα, οσο πιο πολυ μπορεις.
- ναι και? συνεχισεεεε
- ειχα ερθει αλλη μια φορα σε αυτο το μερος το θυμονουν, ηταν κοντα και ετσι αποφασισα να σε φερω εδω. ειχες αρχισει να νοισταζεις,εκλεισες τα ματια και χωρις δυσκολια απλα κοιμηθηκες. Τοτε σου ειπα θα σου κραταω το χερι, να μην φοβασαι θα ειμαι διπλα σου, κοιμησου...
- και μετα ξυπνησαμε ετσι ε? (ρωτησε και παλι η κοπελα)
- και μετα ξυπνησαμε (της απαντα)
Πιεστικε αρκετα,δεν ηθελα αλλα ισως επρεπε να την ρωτησει αν ηθελε να φυγουν. Μαζεψε λοιπον οση δυναμη ειχε και της λεει << δεν θελω καθολου να φυγουμε ,δεν θελω καθολου να μην σε κραταω στα χερια μου ομως...μηπως θελεις εσυ να φυγουμε? >>. Ουτε εκεινη ηθελε, προσπαθουσε να σκεφτει και να του απαντησει. << δεν θελω ουτε εγω να φυγουμε. Κοιταξε δεν σε ξερω, δεν ξερω τιποτα για σενα, υπο αλλες συνθηκες θα σε φοβομουν, θα φοβομουν να ειμαι μονη εδω μαζι σου. Δεν ξερω ομως με κανεις να αισθανομαι ομορφα, αν και δεν σε ξερω αισθανομαι οτι γνωριζομαστε απο καιρο. Λοιπον δεν θελω να φυγω, μακαρι να μεινω εδω για παντα >>.
Τοτε την κρατησε σφιχτα στην αγγαλια του, ξαπλωσαν στη καρεκλα εκλεισαν τα ματια και απλα αποκοιμηθηκαν. Το πρωι ενας κυριος απο εκει κοντα που καθε πρωι εκανε το μπανακι του ,τους βρηκε αγγαλια, νομιζε οτι κατι ειχαν παθει ,ετρεξε και τους σκουντηξε τοτε ξυπνησαν, ο γερακος εκεινος χαμογελασε και τους ειπε << αχ εσεις οι νεοι δεν εχετε την αισθηση του φοβου, σας χαιρομαι παιδια μου να μεινεται ετσι αγαπημενοι>>. Τα παιδια σηκωθηκαν του χαμογελασαν, τον ευχαριστησαν και τον αφησαν πισω τους να κανει το καθημερινο πρωινο μπανακι του. Ανεβηκαν στην μηχανη, τον κρατησε σφιχτα εκεινη και αυτος ετρεχε. Μια βολτα ετσι ξεκινησε η πορεια τους με μια βολτα. Αυτο θα εχουν παντα στο μυαλο τους, αυτο θα θελουν παντα, την βολτα την απομακρυνση απο καθετι που τους κουραζει, τους πνιγει.
Το μερος οπως το εβλεπαν τα δικα μου ματια, η μορφη σου εκει, η ιστορια διαστρεβλωμενη (ετσι για το σασπενς). Βασιζεται σε αληθεινα γεγονοτα :ρ
Αισθανεται ενα κρυο αερα να την διαπερνα, υγρασια, κατι ηχοι περιεργοι. Προσπαθουσε να ανοιξει τα ματια, να κινηθει αλλα δυσκολευοταν αρκετα. Ενιωσε ενα χερι να την κρατα, σαν να αρχιζε να ηρεμει καπως εκεινη, αρχιζε να ξεχνα το φοβο που αισθανοταν. Με την βοηθεια του κινηθηκε και μετα απο λιγο αρχισε να αποκτα ξανα τις χαμενες της δυναμεις. Ανοιξε τα ματια της και δεν μπορουσε να αντιληφθει την ομορφια που υπηρχε γυρω της. Δεν χορταινει να κοιτα το ομορφο αυτο μερος. Μια παραλια με ελαχιστο φως, απο το φεγγαρι που εκεινη τη νυχτα ηταν πανσεληνος. Επρεπε ομως να λυσει τις αποριες της, πως βρεθηκε εκει; ποιος ηταν εκεινος που την κρατουσε,την βοηθησε, που ηταν εκει ;
Σκεφτηκε οτι καλο θα ηταν να τον ρωτησει,ισως θυμοταν κατι εκεινος, γιατι η μνημη της δεν την βοηθουσε και πολυ. Ετσι και εκανε εθεσε τα ερωτηματα της και ετσι απλα περιμενε τις απαντησεις. Εκεινος δεν φανηκε πολυ προθυμος να της πει ,οχι για κανενα αλλο λογο αλλα γιατι δεν του αρεσε ο τροπος, το υφακι της, πες μου και πες μου τωρα. Ολο αυτο τον εκανε να μην της μιλα, οσο δεν μιλουσε εκεινος τοσο πιο πολυ νευριαζε και ρωτουσε εκεινη. Καποια στιγμη σηκωνεται νευριασμενος πια, την σηκωνει και εκεινη (απο κατι ψαθινες καρεκλες παραλιας), καπως τρομαξε , ηταν αποτομος, την τραβηξε κοντα του και με τα δυο του χερια κρατουσε το προσωπο της, πλησιασε και το δικο του και τοτε την φιλησε. Εκεινη δεν σκεφτοταν τιποτα πια, ισως αρχιζε να ξεχνα και τις ερωτησεις. Ζουσαν την στιγμη διπλα στο κυμα με ενα τεραστιο φεγγαρι να τους κραταει συντροφια. Ετσι κανεις δε μιλουσε, ο νεος αποφασισε πως ισως επρεπε να της πει καποια πραγματα, να της εξηγησει. Αρχισε λοιπον να της διηγειται πως ειχαν τα πραγματα. <<Καταρχας καλη μου ειχες πιει, ειχα πιει αρκετα και εγω ετσι σε πλησιασα και σε ρωτησα αν θελεις να παμε μια βολτα, να παρουμε αερα>>.
- ετσι ηρθαμε εδω? (ρωτησε η κοπελα)
- καπως ετσι (της απαντησε)
- δηλαδη?
- πηραμε την μηχανη μου, εκει μου φωναξες τρεχα, οσο πιο πολυ μπορεις.
- ναι και? συνεχισεεεε
- ειχα ερθει αλλη μια φορα σε αυτο το μερος το θυμονουν, ηταν κοντα και ετσι αποφασισα να σε φερω εδω. ειχες αρχισει να νοισταζεις,εκλεισες τα ματια και χωρις δυσκολια απλα κοιμηθηκες. Τοτε σου ειπα θα σου κραταω το χερι, να μην φοβασαι θα ειμαι διπλα σου, κοιμησου...
- και μετα ξυπνησαμε ετσι ε? (ρωτησε και παλι η κοπελα)
- και μετα ξυπνησαμε (της απαντα)
Πιεστικε αρκετα,δεν ηθελα αλλα ισως επρεπε να την ρωτησει αν ηθελε να φυγουν. Μαζεψε λοιπον οση δυναμη ειχε και της λεει << δεν θελω καθολου να φυγουμε ,δεν θελω καθολου να μην σε κραταω στα χερια μου ομως...μηπως θελεις εσυ να φυγουμε? >>. Ουτε εκεινη ηθελε, προσπαθουσε να σκεφτει και να του απαντησει. << δεν θελω ουτε εγω να φυγουμε. Κοιταξε δεν σε ξερω, δεν ξερω τιποτα για σενα, υπο αλλες συνθηκες θα σε φοβομουν, θα φοβομουν να ειμαι μονη εδω μαζι σου. Δεν ξερω ομως με κανεις να αισθανομαι ομορφα, αν και δεν σε ξερω αισθανομαι οτι γνωριζομαστε απο καιρο. Λοιπον δεν θελω να φυγω, μακαρι να μεινω εδω για παντα >>.
Τοτε την κρατησε σφιχτα στην αγγαλια του, ξαπλωσαν στη καρεκλα εκλεισαν τα ματια και απλα αποκοιμηθηκαν. Το πρωι ενας κυριος απο εκει κοντα που καθε πρωι εκανε το μπανακι του ,τους βρηκε αγγαλια, νομιζε οτι κατι ειχαν παθει ,ετρεξε και τους σκουντηξε τοτε ξυπνησαν, ο γερακος εκεινος χαμογελασε και τους ειπε << αχ εσεις οι νεοι δεν εχετε την αισθηση του φοβου, σας χαιρομαι παιδια μου να μεινεται ετσι αγαπημενοι>>. Τα παιδια σηκωθηκαν του χαμογελασαν, τον ευχαριστησαν και τον αφησαν πισω τους να κανει το καθημερινο πρωινο μπανακι του. Ανεβηκαν στην μηχανη, τον κρατησε σφιχτα εκεινη και αυτος ετρεχε. Μια βολτα ετσι ξεκινησε η πορεια τους με μια βολτα. Αυτο θα εχουν παντα στο μυαλο τους, αυτο θα θελουν παντα, την βολτα την απομακρυνση απο καθετι που τους κουραζει, τους πνιγει.
Το μερος οπως το εβλεπαν τα δικα μου ματια, η μορφη σου εκει, η ιστορια διαστρεβλωμενη (ετσι για το σασπενς). Βασιζεται σε αληθεινα γεγονοτα :ρ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου