Πονος, με καθε λεξη.

Δεν αλλαξε τιποτα, το ιδιο συναισθημα καθε φορα. Μονο που αυτη τη φορα ηταν ακομη πιο επωδυνο  ισως ηταν λιγο διαφορετικο, πονεσα λιγο παραπανω! Ενας ατελειωτος κυκλος, γυριζοτας γυρω, γυρω και τρεχοντας παντα πισω απο εσενα! Καθε φορα μια διαφορετικη εμπειρια, κατι ομως δεν εχει αλλαξει. Δεν αλλαξε ο πονος, ο πονος που μου δημιουργεις. Πιστευα, ηλπιζα πως με τον καιρο αυτο θα αλλαζε, θα γινοταν πιο ευκολο; θα το συνηθισα; Δεν γνωριζω, μεχρι στιγμης και υστερα απο τοσα χρονια, ολα εχουν μενει ιδια, δεν αλλαξε τιποτα και ακομη πολλες φορες γινεται ακομη περισσοτερο επιπονο. 
Ευχαριστιεμαι την καθε φορα που σου μιλαω, λατρευω καθε λεξης, κινηση που κανεις. Ακομη κι αν επιδρουν ολα αυτα πολυ ασχημα επανω μου ποτε δεν σταματησα, ποτε δεν σταματησα να σε λατρευω σα θεο! Παντα επιδιωκω να βρεθω κοντα σου και να λαμβανω καθε λεπτομερεια απο αυτα που μου λες. 
Ηρθε αυτη η στιγμη που εσυ δεν θελησες να μου μιλησεις, μαλλον ηρθε ξανα μια απο αυτες τις στιγμες, ειμαι εδω σου ειπα. Ομως και παλι με απερριψες, παλι απερριψες την προσπαθεια μου να ερθω πιο κοντα σε εσενα και αυτη τη φορα να σε βοηθησω εγω, το αντιθετο απο αυτο που γινεται καθε φορα! Αναρωτιεμαι πολυ εντονα αν καταλαβαινεις, αν αισθανεσαι αυτο που μου προκαλεις, τον πονο, την θλιψη, την ευχαριστηση να ειμαι για ενα λεπτο εστω διπλα σου! Ποσο με κουραζει αυτο και ακομη πραττω με τον ιδιο τροπο, τρεχω συνεχως και ασταματητα γυρω απο αυτον τον νοητο κυκλο που εχεις δημιουργησει, τρεχω συνεχως πισω σου προσπαθοντας να σε προλαβω και φυσικα παντα καταληγω στο ιδιο σημειο, ακριβως πισω σου διχως καμια επιτυχια!

Σαν χτες.

     Σκεφτόμουν πόσο καιρό πριν είχα το ίδιο συναίσθημα. Το ίδιο μπερδεμένο συναίσθημα, που ακόμη και στο ίδιο τον εαυτό μου δεν μπορούσα να παραδεχτώ! Στάθηκα λοιπόν μετά την πρώτη μας συνάντηση, μετά από την έκρηξη συναισθημάτων που ένιωσα και κατάλαβα τι ένιωθα, τι με έκανες να νιώθω. Κάθε στιγμή, μετά από αυτή τη βραδινή μας βόλτα δεν σταμάτησα να σκέφτομαι τι μου έλεγες, τι με έκανες να αισθανθώ, θυμάμαι ακόμη πόσο καλύτερα ένιωσα μετά από την συζήτηση μας, τέλος δεν ξεχνώ την ομορφιά που με βοήθησες να δω!!
     Από τότε μονάχα μια λέξη έχω ξεστομίσει, μονάχα μια λέξη σου αναφέρω συνεχώς ''ευχαριστώ''. Είχα καιρό να πάρω ως απάντηση " εγώ ευχαριστώ".
Για άλλη μια φορά σου ζήτησα κάτι, για άλλη μια φορά ήρθες, ήσουν εκεί, με άκουσες, μου μίλησες. Μεγάλη η χαρά και σιγά σιγά, να και το θάρρος...
λάθος, λάθος αυτό το θάρρος και η οικειότητα που ένιωσα. Ξανά μετά από ότι είπα, κατάλαβα πως δεν έπρεπε να τα πω. Φαντάζομαι δεν αλλάζει κάτι μεταξύ μας ε; Μάλλον όχι, ξέρεις θα προσέχω τι λέω από εδώ και στο εξής! Να και η φράση που δεν περίμενες να ακούσεις και εγώ δεν περίμενα ότι θα έλεγα ''συγνώμη, σε έφερα σε δύσκολη θέση,συγνώμη,συγνώμη''.
Συνέχεια συγνώμη.
     Πολλοί φόβοι για κάτι που μόλις ξεκίνησε! Φοβάμαι μήπως με τον τρόπο μου σε διώξω, φοβάμαι μην σε κουράσω, ,η φύγεις μακριά, μην νιώσω κάτι διαφορετικό για σένα, κάτι που θα χαλούσε το όμορφο κλίμα που επικρατεί! Χρειάζομαι αυτό που μου προσφέρεις, είχα καιρό να το νιώσω. Τι όμορφα που νιώθω, όμως πρέπει να κρατηθώ. Όσο κι αν θέλω να σε δω, να σου μιλήσω, να απομακρυνθούμε από τα φώτα της πόλης και να συζητάμε με τις ώρες, δεν θα το κάνω, φοβάμαι μήπως σε κουράσω, μήπως με βαρεθείς γρήγορα και μετά χαθείς...
Φοβάμαι τόσο πολύ...