Γεμάτη χρώμα πια...

   Κάθε ανάμνηση που έχει αρχειοθετηθεί στη μνήμη μπορούμε με ένα παιχνίδι του μυαλού να δώσουμε ένα χρώμα. Αν αυτό που ζήσαμε ήταν γλυκό θα το χρωματίζαμε με το ροζ ή το γαλάζιο. Αν ζήσαμε μια στιγμή πάθους το χρώμα που θα σκεφτόμασταν θα ήταν χωρίς αμφιβολία το κόκκινο. Μια από όλες εκείνες τις αναμνήσεις θα ήταν σκοτεινές και άσχημες, τότε σίγουρα το χρώμα τους θα ήταν το μαύρο.

   Ήρθε όμως η στιγμή που εκείνη η κοπέλα έζησε το απόλυτο κενό, έζησε για ένα μεγάλο διάστημα δίχως χρώμα στη ζωή της. Ότι κι αν ζούσε πέρναγε απαρατήρητο. Δεν το ήθελε, απλά συνέβαινε. Αν την ρώταγε κανείς κι αν μπορούσε έγκαιρα να το καταλάβει θα έβλεπε πως τώρα πια δεν θυμάται ούτε μια στιγμή από εκείνο το διάστημα. Άργησε να καταλάβει πως είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για την ζωή της. Όλα όσα ζούσε ήταν θολά, χωρίς χρώμα, εντελώς άψυχα. Δεν θα κατάφερνε να το καταλάβει μόνη της, αν μια σειρά γεγονότων δεν κατάφερνε να την ξυπνήσει.

   Απλά καθημερινά πράγματα που έκανε παλιά και πλέον είχε αφήσει πίσω της, κατάφεραν να της χαρίσουν και πόλι χαρά. Μια μικρή βόλτα με τους φίλους της που τόσο καιρό είχε να δει, της θύμισε πως είναι να ζει. Εκστασιασμένη μες στους δρόμους της πόλης τραγούδαγε και χόρευε με τόση χαρά, ελεύθερη πια το μόνο πράγμα που σκεφτόταν ήταν ότι και πάλι ζούσε. Φώναζε γεμάτη χαρά, << πειράζει που θέλω να ζήσω>>; Δεν τη ενδιέφερε διόλου η εικόνα της. Καθόταν με ήρεμο πνεύμα και πάλι κρατώντας ένα μπουκάλι με αλκοόλ στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο. Τράβαγε το καπνό μέσα της και φύσαγε με τόση δύναμη, ζέσταινε όλο της το κορμί κάθε τζούρα καπνού. Κανένας φόβος πια, κανένας δισταγμός.
<<Είμαι αυτή που θέλω να είμαι, έτσι είμαι πραγματικά, έτσι μου αρέσει να ζω. Θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω>>! 

   Ζαλισμένη πια, μη γνωρίζοντας από τι, από το ποτό, από τη χαρά, γυρίζει σπίτι της. Το βράδυ εκείνο δεν έπρεπε να τελειώσει και μόνη πλέον, με δάκρυα στα μάτια έλεγε και ξανά έλεγε πόσο της είχες λείψει να ζει, πόσο πολύ της είχε λείψει να ζει κάθε λεπτό με τους ανθρώπους που αγαπούσε τόσο και είχε χάσει για καιρό. Όλο υποσχέσεις γέμιζε το μυαλό της, πράγματα που ήθελε να κάνει, πράγματα που ήθελε να ζήσει με εκείνους τους ανθρώπους, που δεν ήθελε με τίποτα να χάσει από την ζωή της! Σε δυο λόγια που τους έγραψε τους έλεγε και τους ξανά έλεγε πόσο πολύ τους αγαπούσε και πόσο πολύ της είχαν λείψει. Μια κουβέντα έκλεισε εκείνη την βραδιά που τόσο την ταρακούνησε, <<δεν θα αφήσω ποτέ, τίποτα να με κάνει να ξανά ξεχάσω, τίποτα δεν θα μου στερήσει το δικαίωμα να ζω>>. 

<< το λάτρεψα>>

κάθε λέξη, τόσο λίγη,
ανίκανη να χωρέσει κάθε συναίσθημα.
Κάθε συναίσθημα τόσο μεγάλο,
δεν χώρα μέσα σε λίγες λέξεις.

Αναρωτιέμαι συνεχώς ποία λέξη, ποια φράση θα τα χωρέσει αυτά που δεν μπορώ να πω;
Δεν καταλήγω πουθενά,
τα κρατώ φυλαχτό, τα φυλάω κάπου κρυφά, ελπίζοντας μονάχα να καταλάβεις, να καταλάβεις!

''εξ ουρανού ''

μέσα σε μια στιγμή, μέσα σε λίγα λεπτά
χωρίς καν να το καταλάβω, ήρθες εσύ
ήρθες απεσταλμένος των ονείρων μου
απεσταλμένος κάθε κρυφού πόθου.

δεν χρειάστηκα πολύ χρόνο
αμέσως αισθάνθηκα πως εσύ είσαι αυτός
αυτός που περίμενα τόσο καιρό
αυτός που χρειαζόμουν.

ξάφνου ένωσα ένα κομμάτι του παζλ
ένα κομμάτι που αναζητούσα,
το ένα αυτό κομμάτι που χρειαζόμουν
και να 'σαι μπήκες από την πόρτα.

μπήκες και στην καρδιά μου,στο μυαλό μου
και από εκείνη τη στιγμή, δεν έχεις φύγει
μένεις εκεί,με απασχολείς,κάθε λεπτό
με τραβάς όλο και πιο κοντά σου!

Πονος, με καθε λεξη.

Δεν αλλαξε τιποτα, το ιδιο συναισθημα καθε φορα. Μονο που αυτη τη φορα ηταν ακομη πιο επωδυνο  ισως ηταν λιγο διαφορετικο, πονεσα λιγο παραπανω! Ενας ατελειωτος κυκλος, γυριζοτας γυρω, γυρω και τρεχοντας παντα πισω απο εσενα! Καθε φορα μια διαφορετικη εμπειρια, κατι ομως δεν εχει αλλαξει. Δεν αλλαξε ο πονος, ο πονος που μου δημιουργεις. Πιστευα, ηλπιζα πως με τον καιρο αυτο θα αλλαζε, θα γινοταν πιο ευκολο; θα το συνηθισα; Δεν γνωριζω, μεχρι στιγμης και υστερα απο τοσα χρονια, ολα εχουν μενει ιδια, δεν αλλαξε τιποτα και ακομη πολλες φορες γινεται ακομη περισσοτερο επιπονο. 
Ευχαριστιεμαι την καθε φορα που σου μιλαω, λατρευω καθε λεξης, κινηση που κανεις. Ακομη κι αν επιδρουν ολα αυτα πολυ ασχημα επανω μου ποτε δεν σταματησα, ποτε δεν σταματησα να σε λατρευω σα θεο! Παντα επιδιωκω να βρεθω κοντα σου και να λαμβανω καθε λεπτομερεια απο αυτα που μου λες. 
Ηρθε αυτη η στιγμη που εσυ δεν θελησες να μου μιλησεις, μαλλον ηρθε ξανα μια απο αυτες τις στιγμες, ειμαι εδω σου ειπα. Ομως και παλι με απερριψες, παλι απερριψες την προσπαθεια μου να ερθω πιο κοντα σε εσενα και αυτη τη φορα να σε βοηθησω εγω, το αντιθετο απο αυτο που γινεται καθε φορα! Αναρωτιεμαι πολυ εντονα αν καταλαβαινεις, αν αισθανεσαι αυτο που μου προκαλεις, τον πονο, την θλιψη, την ευχαριστηση να ειμαι για ενα λεπτο εστω διπλα σου! Ποσο με κουραζει αυτο και ακομη πραττω με τον ιδιο τροπο, τρεχω συνεχως και ασταματητα γυρω απο αυτον τον νοητο κυκλο που εχεις δημιουργησει, τρεχω συνεχως πισω σου προσπαθοντας να σε προλαβω και φυσικα παντα καταληγω στο ιδιο σημειο, ακριβως πισω σου διχως καμια επιτυχια!

Σαν χτες.

     Σκεφτόμουν πόσο καιρό πριν είχα το ίδιο συναίσθημα. Το ίδιο μπερδεμένο συναίσθημα, που ακόμη και στο ίδιο τον εαυτό μου δεν μπορούσα να παραδεχτώ! Στάθηκα λοιπόν μετά την πρώτη μας συνάντηση, μετά από την έκρηξη συναισθημάτων που ένιωσα και κατάλαβα τι ένιωθα, τι με έκανες να νιώθω. Κάθε στιγμή, μετά από αυτή τη βραδινή μας βόλτα δεν σταμάτησα να σκέφτομαι τι μου έλεγες, τι με έκανες να αισθανθώ, θυμάμαι ακόμη πόσο καλύτερα ένιωσα μετά από την συζήτηση μας, τέλος δεν ξεχνώ την ομορφιά που με βοήθησες να δω!!
     Από τότε μονάχα μια λέξη έχω ξεστομίσει, μονάχα μια λέξη σου αναφέρω συνεχώς ''ευχαριστώ''. Είχα καιρό να πάρω ως απάντηση " εγώ ευχαριστώ".
Για άλλη μια φορά σου ζήτησα κάτι, για άλλη μια φορά ήρθες, ήσουν εκεί, με άκουσες, μου μίλησες. Μεγάλη η χαρά και σιγά σιγά, να και το θάρρος...
λάθος, λάθος αυτό το θάρρος και η οικειότητα που ένιωσα. Ξανά μετά από ότι είπα, κατάλαβα πως δεν έπρεπε να τα πω. Φαντάζομαι δεν αλλάζει κάτι μεταξύ μας ε; Μάλλον όχι, ξέρεις θα προσέχω τι λέω από εδώ και στο εξής! Να και η φράση που δεν περίμενες να ακούσεις και εγώ δεν περίμενα ότι θα έλεγα ''συγνώμη, σε έφερα σε δύσκολη θέση,συγνώμη,συγνώμη''.
Συνέχεια συγνώμη.
     Πολλοί φόβοι για κάτι που μόλις ξεκίνησε! Φοβάμαι μήπως με τον τρόπο μου σε διώξω, φοβάμαι μην σε κουράσω, ,η φύγεις μακριά, μην νιώσω κάτι διαφορετικό για σένα, κάτι που θα χαλούσε το όμορφο κλίμα που επικρατεί! Χρειάζομαι αυτό που μου προσφέρεις, είχα καιρό να το νιώσω. Τι όμορφα που νιώθω, όμως πρέπει να κρατηθώ. Όσο κι αν θέλω να σε δω, να σου μιλήσω, να απομακρυνθούμε από τα φώτα της πόλης και να συζητάμε με τις ώρες, δεν θα το κάνω, φοβάμαι μήπως σε κουράσω, μήπως με βαρεθείς γρήγορα και μετά χαθείς...
Φοβάμαι τόσο πολύ...