Σαν χτες.

     Σκεφτόμουν πόσο καιρό πριν είχα το ίδιο συναίσθημα. Το ίδιο μπερδεμένο συναίσθημα, που ακόμη και στο ίδιο τον εαυτό μου δεν μπορούσα να παραδεχτώ! Στάθηκα λοιπόν μετά την πρώτη μας συνάντηση, μετά από την έκρηξη συναισθημάτων που ένιωσα και κατάλαβα τι ένιωθα, τι με έκανες να νιώθω. Κάθε στιγμή, μετά από αυτή τη βραδινή μας βόλτα δεν σταμάτησα να σκέφτομαι τι μου έλεγες, τι με έκανες να αισθανθώ, θυμάμαι ακόμη πόσο καλύτερα ένιωσα μετά από την συζήτηση μας, τέλος δεν ξεχνώ την ομορφιά που με βοήθησες να δω!!
     Από τότε μονάχα μια λέξη έχω ξεστομίσει, μονάχα μια λέξη σου αναφέρω συνεχώς ''ευχαριστώ''. Είχα καιρό να πάρω ως απάντηση " εγώ ευχαριστώ".
Για άλλη μια φορά σου ζήτησα κάτι, για άλλη μια φορά ήρθες, ήσουν εκεί, με άκουσες, μου μίλησες. Μεγάλη η χαρά και σιγά σιγά, να και το θάρρος...
λάθος, λάθος αυτό το θάρρος και η οικειότητα που ένιωσα. Ξανά μετά από ότι είπα, κατάλαβα πως δεν έπρεπε να τα πω. Φαντάζομαι δεν αλλάζει κάτι μεταξύ μας ε; Μάλλον όχι, ξέρεις θα προσέχω τι λέω από εδώ και στο εξής! Να και η φράση που δεν περίμενες να ακούσεις και εγώ δεν περίμενα ότι θα έλεγα ''συγνώμη, σε έφερα σε δύσκολη θέση,συγνώμη,συγνώμη''.
Συνέχεια συγνώμη.
     Πολλοί φόβοι για κάτι που μόλις ξεκίνησε! Φοβάμαι μήπως με τον τρόπο μου σε διώξω, φοβάμαι μην σε κουράσω, ,η φύγεις μακριά, μην νιώσω κάτι διαφορετικό για σένα, κάτι που θα χαλούσε το όμορφο κλίμα που επικρατεί! Χρειάζομαι αυτό που μου προσφέρεις, είχα καιρό να το νιώσω. Τι όμορφα που νιώθω, όμως πρέπει να κρατηθώ. Όσο κι αν θέλω να σε δω, να σου μιλήσω, να απομακρυνθούμε από τα φώτα της πόλης και να συζητάμε με τις ώρες, δεν θα το κάνω, φοβάμαι μήπως σε κουράσω, μήπως με βαρεθείς γρήγορα και μετά χαθείς...
Φοβάμαι τόσο πολύ...