''Μακάρι τα μάτια να μπορούσαν να τραβήξουν φωτογραφίες, εκείνες τις στιγμές που είμαι κοντά σου''.
Μια σκηνή από ταινία σινεμά. Από κινηματογράφο βγαλμένη αυτή η ζωή. Σα να την φαντάστηκε το μυαλό ενός σκηνοθέτη. Μια κάμερα είναι στη γωνία και καταγράφει την κάθε στιγμή. Κάθε σκηνή που γυρίζεται, αποθηκεύεται σε κασέτα και μετά σε μια αίθουσα, εκεί τοποθετούν μια αυτοκόλλητη ταινία με το όνομα κατατεθέν και φυλάσσεται καλά.
Πολλές φορές τρελαίνομαι να πηγαίνω σε εκείνη την αίθουσα και κρυφά από όλους να βλέπω κάποιες σκηνές. Μονάχα τις αγαπημένες μου, τις άλλες δυσκολεύομαι να τις παρακολουθήσω. Σαν να θέλω να τις αφήσω πίσω, καλά φυλαγμένες.
Εθισμένη καθώς περνάει ο καιρός, ζητάω ξανά και ξανά την δόση μου και έτσι καταφέρνω να γυρίσω πίσω στις ίδιες σκηνές. Γυρίζω, έστω και για λίγο. Ξανά μετά από λίγο η ίδια κατάσταση, η ίδια τρελή αναζήτηση. Μια ατελείωτη αναζήτηση των όμορφων στιγμών. Φυσικά καταφέρνω πολλές φορές να ξελογιαστώ και να υπερτιμήσω την δύναμη μου και έτσι γυρίζω να δω κάποιες από τις άσχημες στιγμές. Αμέσως όμως καταλαβαίνω το λάθος που έκανα. Δεν κατάφερα ποτέ ως τώρα να τις ξεχάσω, ίσως να μην χρειάζεται κιόλας, απλά νομίζω τους αξίζει να μείνουν σκονισμένες στο βάθος εκείνης της αίθουσας!
Κάπου στο τέλος ηρεμώ, ίσως και να κουράζομαι. Ηρεμώ σα να έφτανε όλο το κυνήγι στο παρελθόν του χρόνου μου . Στο χρόνο αυτό που φύλαξα μέσα μου. Τέλος για σήμερα, κλείνει η κάμερα, μαζεύτηκε το συνεργείο και το σινεμά για σήμερα έκλεισε! Κάθε ίχνος ζωής εξαφανίζεται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Αύριο πάλι, αύριο πάλι ανοίγει ο προβολέας και βρισκόμαστε όλοι στη θέση μας για να αρχίσει ξανά το γύρισμα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου