Μάτια μου μπλε, μάτια μου όμορφα.

Οι δρόμοι ανθισμένοι, άνοιξη θαρρείς την είπαν.

Το δρόμο σου ακολουθώ, με κλειστά μάτια πια,

αναγνωρίζω τη μυρωδιά σου, αφημένη στο διάβα σου,

καθώς διαπερνούσες εκείνο το μικρό δρομάκι που σε οδηγεί

στον επίγειο παράδεισο. 

Κάθε βήμα με φέρνει όλο και πιο κοντά στην ομορφιά,

στην ομορφιά σου μάτια μου.

Φτάνω πιο κοντά, κοντοστέκομαι,
βλέπω το κατ' ανθισμένο κήπο σου.

Είμαι μόνο μερικά βήματα μακρυά σου.

Πώς να αντισταθώ στα χτυπήματα της καρδιάς;

Επιταχύνω το βήμα μου.
Θέλω να προλάβω να σε δω, να προλάβω να δω τα όμορφα μάτια σου.

Είμαι πια δίπλα σου, δεν χρειάζομαι κάτι άλλο μάτια μου.

Η αγκαλιά σου, μου φτάνει.

Δύναμη νιώθω ξανά να πατήσω στα πόδια μου, να συνεχίσω να ζω. 

Στο παράδεισο βρίσκομαι, μέσα στην αγκαλιά σου, μετά από καιρό.

Στιγμή σα να μην πέρασε από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε.

Πόσο μου είχες λείψει δεν γνώριζες, μόνο τον πόνο στα μάτια μου είδες.

Άραγε κατάλαβες;

Μάτια μου μπλε, μάτια μου όμορφα, 

πόσο χάρηκα που είδα την αγάπη σου.

Ξέχασα κάθε αμφιβολία που είχα.

Κατάφερα για άλλη μια φορά να πάρω πίσω, 

κάθε λέξη που είχα ξεστομίσει.

Πώς όμως να μην το έκανα ξανά;

Αφού μόλις αντικρίζω την μορφή σου στο χώρο

χάνω τα λογικά μου.

Ανόητη ένιωσα για άλλη μια φορά,

πάλι δεν σε κατάλαβα,

έβαλα τον εγωισμό πάνω από όλα.

Όταν όμως, με άφησες να δω μέσα από τα μάτια σου,

όταν με άφησες να δω μέσα στην καρδιά σου, κατάλαβα.

Σε κατάλαβα, μάτια μου.

Και τώρα άλλο ένα μαύρο βράδυ περνάω μακρυά σου.

Περνάω την μέρα μου και σε σκέφτομαι,

μόνο εσένα σκέφτομαι.

Μια ακόμη ανάμνηση, η συνάντηση μας εκείνη.

Άλλη μια φορά που έχω να θυμάμαι. 

Ζω και πάλι για να περιμένω την επόμενη φορά,

που θα δω ξανά τα μάτια σου.

Ένα νόημα στη ζωή μου, να έρθει γρήγορα.

η στιγμή που θα σε δω ξανά...

Καληνύχτα μάτια μου...